Skip to main content

Kelly, 34 jaar, onderneemster

“Van ene op de andere dag kon ik niet meer uit mijn bed. Ik voelde me mislukt en schaamde mij dood. Ik was ook enorm bang. Bang dat ik nooit meer zou genezen. Was dit wat nog van mij overbleef?"

Kelly was 30 toen ze een burn-out kreeg. Ze vond altijd wel een manier om het alleenstaand moederschap te combineren met het runnen van haar communicatiebureau en ook nog tijd vinden voor haar sport.  Tot ze op een dag niets meer kon doen. 

Ik begon vanalles te vergeten, kon me nog moeilijk concentreren, kwam even vermoeid terug van reis als toen ik vertrok terwijl mij dat vroeger zo oplaadde, had voortdurend nieuwe adrenalinekicks nodig dus ging skydiven, trainde voor een marathon, leerde zeilen,..., had enorme hoofdpijn, pijn aan mijn kaken tijdens het eten, steken en pijn aan mijn schouder, lage rugpijn die maar niet wegging. Nu ja, het waren dan ook zware jaren en iedereen heeft wel last van stress en hoofdpijn zeker?

Alles begon echter alleen maar erger te worden. Ik kon nog moeilijk prikkels verdragen dus begon supermarkten en familiefeesten te vermijden, begon me af te zonderen, teammeetings sloeg ik over en probeerde alles via mail of 1 op 1 te regelen, ik begon me slechter te voelen op het werk, was sneller boos dan vroeger, kon bijna niets meer verdragen, bleef eindeloos piekeren...

Maar vooral de slaapproblemen begonnen zwaar door te wegen. Ik sliep met moeite nog enkele uren per nacht, voortdurend wakker wordend, terwijl ik echt doodmoe was. 

De huisarts dacht aan jong dementie, aan CVS, aan firbromyalgie;… maar na testen bleek ik medisch in orde te zijn. De huisarts schreef me twee weken rust voor maar zolang er medisch niets mis was met mij, kon ik mezelf er niet toe krijgen mijn bedrijf en mensen in de steek te laten dus bleef ik maar doorgaan. Veel te lang. 

Ik was altijd zo'n actief persoon, combineerde het opvoeden van mijn zoon als alleenstaande mama met mijn eigen bedrijf, sportte graag, reisde veel en meer dan 5u slaap had ik niet nodig.

En hoewel ik het best wel zwaar vond, ik voelde me toch altijd supersterk en ik zo'n leven wel aankon. Tot ik op een dag mijn bed niet meer uit kon… Letterlijk. Mijn lichaam wilde niet meer mee, hoe hard ik ook probeerde. De maanden die volgden heb ik al mijn trots aan de kant moeten schuiven. Ik moest de papa en plusmama van mijn zoon zelfs vragen om de zorg van onze zoon over te nemen. ik kon weken fysiek niet meer uit mijn bed, had extreme hoofd- en spierpijn, had gedachten die nog nooit in mij waren opgekomen, had extreme angsten, sliep na maanden slapeloosheid plots 16u per dag en was nog doodmoe, ik kon geen prikkels aan, ik kon alleen nog maar dromen van rust...

Ik voelde me mislukt als moeder, als werkgever, als vrouwelijk rolmodel binnen de zakenwereld, als vriendin. 

Ik was ook enorm bang. Bang dat ik nooit meer zou genezen. Dat dit was wat nog van mij overbleef.

Ik, die altijd zo ambitieus, avontuurlijk en vol dromen zat. Ik was bang dat ik nooit meer voor mijn zoon zou kunnen zorgen, nooit meer zou kunnen teruggaan naar mijn bedrijf, nooit meer langer dan enkele uren zou kunnen wakker blijven en me door de dag zou moeten slepen. Wie was ik nog als ik alleen nog maar in mijn zetel kon liggen, proberen om de dag door te komen? Wat betekende ik nog? Ik leefde altijd voor andere mensen, om er te zijn voor een ander, om te helpen waar ik kon, ik haalde mijn zelfvertrouwen en betekenis uit mijn prestaties in mijn verschillende rollen (als mama, werkgever, vriendin, dochter,...). Ik wou altijd alles zo goed mogelijk doen. En nu kon ik niets meer. 

Ik heb veel te laat ingezien (en durven toegeven aan mezelf) dat ik een burnout had (want dat was toch maar een excuus voor de mensen die gewoon geen zin meer hadden om te werken?).

Informatie krijgen over de ziekte, de stadia, wat er met je hersenen gebeurt, wat er met je lichaam gebeurt, waarom je niet meer in staat bent om een lasagne op te warmen, voor je kind te zorgen of de rest van de dag moet recuperen nadat je naar de bakker bent gewandeld op 100m afstand, was nochtans één van de belangrijkste zaken in mijn herstel.

Begrijpen wat er aan de hand was met mijn lichaam, zorgde er voor dat ik wat zachter ben geworden voor mezelf in plaats van mezelf voortdurend te verwijten.

De gevoelens die bij mij overheersten (naast de extreme uitputting) waren namelijk schaamte en schuldgevoel. Ik schaamde mij dood en voelde me schuldig naar mijn zoon, mijn medewerkers, mijn klanten, mijn familie, mijn vrienden, mensen met een 'echte' ziekte zoals kanker...

Het duurde meer dan 3 maand voor ik kon accepteren dat ik een burn-out had, terwijl ik eigenlijk al meer dan 9 maand symptomen vertoonde (die ik nooit zelf koppelde aan burn-out). Pas dan durfde ik zoeken naar hulp. Het duurde dan nog eens bijna 1,5 jaar om de juiste hulpverleners te vinden. 

Ik heb de moed veel verloren en alle hoop op herstel opgegeven. Uiteindelijk heb ik me toch telkens weten te herpakken en mijn zoektocht naar de juiste hulp kunnen hervatten. Het is een zoektocht die ik niemand toewens. Hulpverleners die niet weten wat een burn-out inhoudt, verkeerde adviezen geven waardoor je alleen maar dieper zinkt en al je zelfvertrouwen en hoop verliest. Toen ik de juiste hulp vond, ben ik nog 6 maand burn-out geweest. Het belang van goede hulp bij aanvang van je burn-out (en idealiter reeds preventief) is echt niet te onderschatten.

Ik wou dat burn-out erkend was als een ernstige aandoening ipv een taboe zodat mensen het snel herkennen, het durven te erkennen, hulp durven zoeken en de omgeving beter weet hoe ze jou kunnen helpen ipv machteloos toekijken of verkeerde tips geven. Er komt meer en meer aandacht voor de aandoening en het wordt al serieuzer genomen en ik ben daar enorm dankbaar voor. Hoe meer mensen informatie krijgen, hoe vroeger in het proces er kan ingegrepen worden.