Skip to main content

Getuigenissen

“Ik hield mezelf voor dat ik gewoon niet genoeg mijn best deed”
Sarah, 28 jaar, manager fashion retail
“ Ik viel uit elkaar en kon maandenlang nauwelijks uit bed komen. ”
Livia, 36 jaar, financieel directeur
“Ik wilde heel graag fietsen, maar dat ging gewoon niet meer.”
Marianne Vos, 29, topsportster wielrennen
“Van hard werken ga je niet dood.’ Dat was mijn levensmotto. Tot mijn lichaam en huisarts mij vertelden dat ik ernaast zat. Een flinke burn-out, zo noemde de arts het. Zelf sprak ik liever van overbelast. Dat klonk minder kleinzerig.”
Jan, 59 jaar, docent
“Ik heb mezelf 1 jaar geleden opgebrand. Vandaag leef ik nog. Ik heb het overleefd. Want het enige waar je naar kunt streven als je opgebrand bent, is overleven.”
Marie-Louise, 33, digitale ontwerper
“Ik begrijp niet dat ik het niet zag. De symptomen staarden me constant in het gezicht, maar voor elke kwaal had ik wel een uitleg. De eerste maand was pure platte rust. Erg confronterend. Een boswandeling moest ik na twintig minuten opgeven.”
Peter, 38 jaar, wetenschapper
“Het werd zwart voor mijn ogen en het volgende moment zat ik wenend achter mijn stuur. ”
Jan, opvoeder
“Als het licht uitgaat”
Lieve, 43 jaar
“Toen mijn collega’s me vroegen hoe mijn vakantie geweest was, barstte ik in huilen uit. Dat was een alarmbel: ik kreeg mijn batterijen duidelijk niet meer opgeladen.”
Moniek, 57 jaar, HR consulente
“Op een bepaald moment voelde ik dat ik geen beslissingen meer kon nemen. Ik kon niet meer zeggen wat ik wilde of wat ik nodig had, en mijn kinderen mochten alles. Ik liet iedereen begaan, gewoon omdat ik de energie niet meer had om ergens tegenin te gaan.”
Trui, 39 jaar, hoofd financiën
“Ik stotter wat en barst dan in tranen uit. Minuten lang. Uren lang. Ze blijven stromen, ik kan ze met de beste wil van de wereld niet meer stoppen.”
Maarten (meer info ontbreekt)
“Het was eind 2014 en na maanden keihard werken en een grote frustrerende opdracht, kon ik opeens niets meer.”
Maaike Hartjes, 42 jaar, striptekenaar
“Toen ik aan de school stond, voelde ik in de auto ‘een soort kortsluiting’. Hyperventilerend ben ik rondjes gaan rijden, zonder de kinderen op te halen. Toen ik thuiskwam dacht ik: nu ben ik gek geworden."
Sarah, 38 jaar, communicatiemedewerker
“Wie ben je nog als je alleen maar op de bank kan zitten? Dat is echt een enorme knauw voor je zelfvertrouwen.”
Frank, 28 jaar, neurobioloog
“Ik was mezelf niet, alles wat mij mij maakt: mijn energie, mijn vrolijkheid en gedrevenheid was weg. En ik had geen idee hoe ik het terug kon krijgen.”

Caroline, 49 jaar, algemeen directeur
“Ik was kritisch naar mezelf toe, voor het eerst met het gevoel in een zwart gat te zijn gevallen.”
Hans, 59 jaar, doelman, directeur
“Van ene op de andere dag kon ik niet meer uit mijn bed. Ik voelde me mislukt en schaamde mij dood. Ik was ook enorm bang. Bang dat ik nooit meer zou genezen. Was dit wat nog van mij overbleef?"
Kelly, 34 jaar, onderneemster
“Ik wilde bewijzen dat ik het allemaal aankon.
Dat ik mijn alleenstaande-moederschap met een carrière kon combineren”
Isabelle, 36 jaar, maatschappelijk werkster
“Eerst lag ik de hele dag op de bank. Vaak hoorde ik dan wel een afkeurend stemmetje in mijn hoofd dat ik daar niets lag te doen."
Hanneke, 42 jaar, leidinggevende onderwijs