Skip to main content

Sarah, 28 jaar, manager fashion retail

“Ik hield mezelf voor dat ik gewoon niet genoeg mijn best deed”

Sinds mijn 13de heb ik last van paniekaanvallen en hyperventilatie. Gaandeweg ontwikkelde ik ook een perfectionistisch trekje, vooral om andere mensen te plezieren en mijn verlegenheid te maskeren. Ik wilde mezelf altijd bewijzen op gebied van intelligentie, uiterlijk, humor,... Daardoor pushte ik mezelf om op alles ja te zeggen en altijd gezellig en flexibel te zijn, zowel op werkvlak als privé. Ik ben altijd mezelf geweest, maar voelde me vaak onbegrepen en alleen.

De meeste van mijn vriendinnen hadden allemaal een relatie en weinig of geen begrip voor mijn (single) problemen. Uiteindelijk vluchtte ik daardoor onder andere in extreem uitgaansgedrag en foute relaties. Op de werkvloer stelde mijn verantwoordelijke ook steeds hogere eisen tot op het punt dat het bijna niet meer menselijk was. Daardoor verergerde mijn perfectionistisch gedrag nog meer. In de maanden voor mijn finale breekpunt gaf mijn lichaam meerdere malen alarmsignalen dat het genoeg was. Ik belandde minstens vier maal midden in de nacht op de spoedafdeling met extreme paniekaanvallen. Meestal waren de hulpverleners wel begripvol. Één keer kreeg ik een nogal botte opmerking van een spoedarts. Ze schreef me Xanax voor en vertelde me kort en bits dat ze me "niet meer op haar spoedafdeling wou zien”.

Toch ging ik door als voorheen. Ik negeerde alle symptomen van uitputting en stress omdat ik ervan uitging dat het dan vanzelf wel weg zou gaan.

De combinatie van al deze factoren eindigde uiteindelijk in een zware burn-out. 

Mijn huisarts was de eerste die me erop wees dat ik een burn-out kon hebben. Na verder onderzoek en gesprekken met een psycholoog werd dit unaniem bevestigd. Toen ik dit hoorde, voelde ik me gefaald en schuldig. Het lag aan mij en de tekortkomingen die ik dacht te hebben. Ik hield mezelf voor dat ik gewoon niet genoeg mijn best deed. 

Gelukkig steunde mijn familie me volledig, ook al begrepen ze niet helemaal wat er nu precies gebeurde en waarom.

Mijn moeder moedigde me aan om na een maand al weer aan het werk te gaan. Ik wilde haar niet teleurstellen, dus solliciteerde ik vrij snel voor een nieuwe job. Tijdens dat interview werd het me echter heel snel duidelijk dat ik nog een lange weg te gaan had. Ik had tijdens dat gesprek last van een soort tunnelvisie, zag alles rond mij vibreren en voelde me heel zwak en duizelig. Ik zit niet graag stil, maar een burnout dwingt je letterlijk om stil te staan en rust te nemen. 

Het was moeilijk om met die complete en allesoverheersende uitputting om te gaan. Je kan het vergelijken met een compleet lege gsm-batterij. Het was een echte oefening in doorzettingsvermogen om te herstellen en mentaal sterker te worden, zodat ik weer op een normaal energieniveau kon geraken. Het heeft bijna twee jaar geduurd voor ik terug aan het werk kon. 

Ik vond veel steun in de gesprekken met mijn psychologe en het toepassen van mindfulness.

Ik besefte dat de oorzaak niet bij mij lag en dat vooral plichtsbewuste en perfectionistische mensen vatbaar zijn voor een burn-out. Het is een totale misconceptie dat mensen met een burn-out 

gewoon "lui" zijn. Ik besliste om mij niet langer door het leven te "people pleasen". Ik als persoon ben volwaardig en als mensen mij niet accepteren dan maak ik me daar niet langer druk in.

Ik besefte eindelijk dat het verspilde energie was. De focus ligt terug op mijn geluk en mijn toekomst. 

Nu zeg ik vaker nee als ik voel dat mijn limiet (bijna) bereikt is. Ondertussen herken ik de signalen veel beter, maar het blijft een work in progress. Als ik het moeilijk krijg, dan kijk ik terug naar dat moment waarop alles in elkaar stortte en ben ik heel trots op de enorme vooruitgang die ik sindsdien heb gemaakt. Ik heb vooral geleerd dat het ok is om soms een beetje “egoïstisch” te zijn en voor mezelf en mijn welzijn te kiezen. 

Uiteindelijk was het allemaal een grote zegen. Ik leerde luisteren naar mijn lichaam. Tot op heden moet ik nog steeds alert blijven voor kleine terugvallen. Gelukkig heb ik een partner die dit begrijpt en mij enorm steunt. En mijn echte trouwe vrienden hebben me altijd gesteund tot op vandaag. Na die periode was het heel duidelijk op wie ik kon rekenen en welke relaties tijdverspilling waren. 

Door mijn burn-out is vooral de relatie met mezelf verbeterd. Nu kan ik zeggen: het is ok om niet perfect te zijn, het is ok om onzeker te zijn.

Neem tijd voor jezelf. Rust. Luister naar je lichaam. Laat niemand je vertellen hoe jij je voelt of om "gewoon door te doen". Dat is zo’n verouderde Vlaamse boerengedachte: hoofd omlaag, schouders eronder en doorgaan. Toen ik op het dieptepunt zat van mijn burnout, kwam mijn vader naar me toe. Hij wees naar mijn voorhoofd en zei: "Je zit teveel in dat drukke hoofd van jou." Dat heb ik tot op vandaag altijd meegenomen. Soms is het inderdaad beter om de knop om te draaien en niet te blijven piekeren. Leer zacht te zijn voor jezelf. Je hebt maar één leven. Zonde om je druk te maken over dingen die je ongelukkig maken.

Focus op je eigen geluk eerst. De rest volgt wel.